استقبال مىكند چون مىفهمد كه در تمام قضاء و قدر الهى جز خير و مصلحت چيز ديگرى وجود ندارد و بعد از آنكه به اين مرحله نائل گرديد اخلاق و رفتار و ارزيابى هايش معتدل و معقول مىگردد تا جائى كه در برابر نعمت‌هاى از دست رفته‌اش يا حوادث تلخ بيشتر از آنكه به دستش مىآيد و يا حوادث شيرين كه برايش روى مىآورد شكر و سپاس مىگويد ، و به افراد نيازمند و فقير نگاه تحقيرآميز و به ثروتمندان به خاطر ثروتشان بزرگى و احترام قائل نخواهد شد زيرا يقين پيدا كرده كه شرافت انسان به اطاعت نمودنش از خدا عزيز و گرامى بودنش به بندگى او باز مىگردد . بنابراين مال و ثروت و يا فقر و ندارى ملاك ارزش انسان‌ها نمىباشند .